فلاشر

" راه ده ای یار مرا "
.
.
.
تجسم کن
پس این حصار چوبین ، پشت این کهنه در همیشه بسته
به خاک افتاده ، دست بسته ، دل شکسته
تجسم کن مرا :

مست ، خالی ، خرد ، خسته .
حال اگر بیدل و بی دین خواهی

پرده در ، در بگشا .

فانوس اگر میخواستم
برای گذر بود ، نه یادآوری مکرر ظلمت .

ما فاحشه گان ،
نه تن فروش ،
که جان و دل و تن ، ارزان فروشیم .
ته کوچه ما همین یک در مانده .

پاک می بازیم ، هر چند گران .

" دیرک حق نداره بشکنه "
.
.

این یه قانونه .

گریز ، یک قدم است ، دویدن نیست .
گریز پا نمی خواهد ، دل می طلبد .
.
.
.
.
دلدارم کجایی ؟

بیا به همین بهار دلخوش باشیم و به دیروز نیاندیشیم
به همین جام مست گردیم و به فردا هم نیاندیشیم
فکر کن که دیگر تنها نیستی
بیا به این شب قطبی فکر نکنیم
من هنوز چند کبریت و چند جرعه دیگر دارم
جام آخر را به سلامتی این لحظه می زنیم
بیا .
.
.
.
. راستی ، سال نو مبارک .

می شود چون حشره ،
در میان پشگل بزغاله ای خوشبخت زیست .

سکوت ، واگویه دردهای بزرگ است .

اولین بار که ترا دیدم دلباخته تو شدم
ولی فردای آن روز من را به خاطر نیاوردی
اما من هنوز دوستت دارم و ترا رها نخواهم کرد
حتی اگر در حال خواندن این ترانه ، باز هم مرا فراموش کنی .

We will miss you every day
but we will always try to make you proud

.
.

fifty first dates

من هر شب غرق می گردم و سحرگاه به تخته پاره ای نجات می یابم .
ساحلم باش .

با تو ، قهر خدا افسانه ای بیش نیست .

لبه تاریکی ،
کسی چه می داند ؟
انتهای تاریکیست یا ابتدای آن ؟

...
صفحه کهنه یادداشت های من
گفت دوشنبه روز میلاد منه
اما شعر تو میگه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه
آخ اگه بارون بزنه

...
" فرهاد "

.
پی نوشت : با تو همه لحظه ها ، لحظه تولده .

تبر واسه هرکی تبر باشه ،
واسه سرو رهاییه .

حرفهای کهنه و غمهای حقیر
دیگه نوشتن نداره .

تو تسکین اون لحظه هایی بودی که رد پای خدا رو گم میکردم

و حالا که نیستی ...

سیاه سپید ،
خاکستری
کی رو سیاه ؟ کی رو سپید ؟
خاکستری
وسوسه ها ، مخمصه ها
خاکستری
تردیدها ، مردودها ، تجدیدها
خاکستری
دو راهی ها ، سه راهی ها ، بیراهه ها
خاکستری
خاکستری ، خاکستری ، خاکستری
.
.
.
.

"یار مرا غار مرا عشق جگر خوار مرا
یار تویی غار تویی خواجه نگهداز مرا
نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی
سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا
نور تویی سور تویی دولت منصور تویی
مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا
قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی
قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا
حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی
روضه امید تویی راه ده ای یار مرا
روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی
آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا
دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی
پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا "

مولانا .

یگانه ؟!!!
.
معشوق من به واحه ای سخاوتمند می ماند که راز بقای خویش را
در شادمانی رهگذران می جوید .
.
.
.
" یادت بخیر شادمانی بی سبب " *

*: سید علی صالحی .

دستمال ها ، یک به یک از جعبه بیرون می آیند و بلا فاصله تبدیل به زباله می گردند
دستمال ها ، دستمالی می شوند و فراموش می گردند
دستمال ها ، دست ها را می مالند و فقط رد چرک بر تنشان باقی می ماند
دستمال ها ، فقط دست مال هستند و دیگر هیچ .

نتیجه سفر :
قدر چیزهایی رو که نداریم ، بیشتر بدونیم .

محبوب من !
در انتهای ضیافت بال ماسکه ات
نگاهی به کوچه بیانداز ، بلکه هنوز مانده باشم .

وقتی کسی رو دوست دارین ، اهمیت نمیدین چقدر به دیگران آسیب میرسونید .

فیلم آپارتمان : Gilles Mimouni

پی نوشت : درست برعکس وقتی که از کسی بیزار هستید .

آهای دنیا !

حالا که نمیتونی برگردی به عقب ، لااقل سریعتر حرکت کن .

" قفس به این بزرگی
کاشکی پرنده بودیم … "

خاطره ها به ابر می مانند
دوست داشتنی و دور
نه لمس می شوند و نه می شود بوسیدشان
فقط افسوسی و اشکی و گاهی هم ، لبخندی .

تو فکر میکنی اون گاوی که تو هند مردم می پرستند و بهش احترام می گزارند
خودش هم چیزی حالیشه ؟
شده حکایت من و چشمهای تو .

همیشه همون چیزی سرت میاد که می ترسیدی
این متن رو حدودا یک سال پیش همین جا نوشته بودم .

. . .

من سخت ترسيده ام

يكي از همين روزها ، روز امتحان است

نه پرواي باخت دارم ، كه مي دانم اين بازي برنده اي ندارد

و نه پرواي تنهايي كه هيچگاه تنها تر از امروز نبوده ام .

من سخت ترسيده ام

يكي از همين روزها ، روز سفر است

كنار تو ، بي تو بودن را آموخته ام

بي توماندن را ....

نمي دانم .

من سخت ترسيده ام

از هراس كابوسي كه همين نزديكي هاست

و كنار گوش من مدام زوزه مي كشد

از تن ناتوان خود كه تا بيايد و عادت به آفتاب كند

دست ها ، دوست ها ، پست ها ، پوست ها ،

تكه تكه اش كرده اند .

من سخت ترسيده ام

از ابر هاي تيره اي كه نويد طوفان مي دهند

از شكستن سكان

از رحمت ناخدايي كه هميشه بي رحم و سخت گير بوده .

من سخت ترسيده ام

از فرو ريختن سقف

و گذر اين روزها را ، تلخ به تماشا نشسته ام .

6/21/2006

راه نمی جویم ،
" یا علی " ! چاهت کجاست ؟

کدوم مشقم رو غلط نوشته بودم ؟